Bauhauz. Grimmig. Rauw.

Bauhauz Techno

Al enige jaren volg ik de programmering van de Bauhauz-events met grote interesse. Techno omvat een heel breed spectrum en daar waar veel events tegenwoordig hun line-up laten domineren door zoals ik het zelf benoem ‘door Techno beïnvloede harddance’ artiesten staat Bauhauz in mijn ogen voor Techno in haar puurste vorm. Het is nooit tot een bezoek gekomen omdat de reis ernaar toe voor mij een ongunstige is. Maar zaterdag de 14e was het dan eindelijk zover.

Zoals altijd weer, na al die jaren van feesten, was ik weer moeilijk vroeg wakker, kreeg ik geen hap door mijn keel en verliep de heenreis, door eigen schuld, wat langer dan ingepland. Uiteindelijk de auto geparkeerd in het centrum en moest nog een kleine 10 minuten lopen, met elke stap klonken de baslijnen is de verte harder en harder. Bij de locatie aangekomen trof ik een verlepte fabriek, alle ramen lagen eruit. Op voorhand had ik op internet wat foto’s van de locatie bekeken en was enorm onder de indruk wat alleen maar bevestigd werd toen ik er eindelijk was.

Een krakersbolwerk. Vies, rauw, alles kapot! De beide indoor stages waren lekker industrieel, veel graffiti, putdeksels, ook hier lagen de ramen eruit. Al met al een fantastische setting voor een dag snoeiharde techno.

Bauhauz

De entree was zo geregeld, net als de andere faciliteiten. De bars, elke area had haar eigen, de toiletten, alles ging snel. Ik heb nergens langer dan 30 seconden op mijn drankje hoeven wachten. Voor de mensen die willen eten op een event, het gebodene was niet enorm maar voor ieder wat wils. Frituur, pasta’s, vegetarisch, fruit en er was zelfs een koffiebar. Prima! De entree kwam uit bij de foodstands, daarnaast de toiletten en een grote buitenruimte. Een groot gedeelte daarvan overkapt wat geen overbodige luxe was in deze zon.

Ik kwam binnen tijdens de set van Comrade Winston die tot mijn verrassing een spontane b2b stond te draaien met Lobster, gehuld in een shirt van Ruffneck. Dan weet je wel wat voor dag het gaat worden. De mannen hadden er zichtbaar veel plezier in en pushten elkaar om maximaal te gaan. De zaal stond al goed vol en de mensen gingen erg lekker op hun muziek. Het was genieten al. Na afloop even een selfie geschoten met Comrade die vervolgens moet rennen om op tijd te zijn voor zijn volgende gig.

Wat meteen opviel, de gemiddelde leeftijd van de ravers. Die lag erg hoog. Waar ik op andere feesten bijna een bezienswaardigheid ben en minimaal 15 keer moet beantwoorden hoe oud ik ben was ik hier bij lange na niet de oudste. Ik was niet de enige met een stel kinderen thuis.

Het publiek was tof. Van voor naar achter, links, rechts, iedereen ging op zijn of haar manier los. Ik heb zoveel mensen gezien, helemaal in hun wereld, die maximaal opgingen in de muziek. Heerlijk.

De overstap gemaakt naar de andere zaal wat maar 1 minuutje lopen was. MRD was bezig met zijn laatste 20 minuten. Ik ken hem alleen van enkele releases, Superwoman bijvoorbeeld is een beestachtige 90’s vibe track met een hoge drive dus ik was benieuwd. Conclusie, he’s one to watch. Power-driven techno, er werden geen gevangenen genomen.

In deze zaal viel het op dat de Berlijnse en Posession fetish look in Nederland ook aardig populair aan het worden is. Op Verknipt 10yrs viel het al op, dit was de overtreffende trap. Harnassen, kettingen het kon niet op. Mannie Dee en Hadone namen de decks over. Dee ken ik alleen solo en Hadone heb ik alleen gezien als 50% van het Viper Diva concept.

Alhoewel ik hun ‘Borne tot the slythering’ geweldig vind ben ik niet altijd even overtuigd van de trancy/techno sound van ze. Het werd een geweldige performance, weinig breaks, hoog tempo techno. Ook hier ging de zaal helemaal los. Nog een paar lekkere Daft Punk vocal samples gehoord en een oude Chris Liebing klapper waarvan ik de nam helaas even kwijt ben.

Af en toe naar de buitenstage gelopen om te roken. Je stond daar heerlijk in de zon. Deze stage liet zich kenmerken doordat het intiem was, de grond bezaaid met stenen, omgeven door robuuste gebouwen en achter de booth stond een karakteristieke schoorsteen pijp. Tof! Ik ben hier niet heel veel geweest maar de set van Bauhauz resident Hendrick was dik!

Techno Arnhem

Nur Jaber ging verder waar Dee en Hadone waren gebleven. Pompen. Niets meer, niets minder. Ze draaide nog een ’92 stomper van Krid Snero ‘Give me a white line’ wat ik als oude gabber erg kon waarderen.

Ondertussen allerlei fratsen mogen aanschouwen. Een gast met een mega unicorn op zijn hoofd, een dame die tijdens de set van Jaber op een skippybal voorbij kwam stuiteren en een andere gast die blijkbaar zijn eigen visserstoel had meegenomen. Het ene moment ging hij uit zijn plaat om het volgende moment tussen de beukende mensen op die stoel te gaan zitten. Mooie dingen!

Ancient Methods had door het niet aanwezig kunnen zin van LSDXOXO een later tijdslot gekregen. Wat tof was, zijn sound verdient een prime time vind ik. Hoewel een solide setje pakte het me toch niet helemaal lekker. Ik kon er niet inkomen na een paar uur hoog bpm techno in de andere zaal.

Ik besloot Cera Khin te zien. Ze is voor mij nu typisch een ‘door techno beïnvloede ’ harddance artiest. Altijd een trackkeuze die de zaal laat losgaan maar de continu switch tussen techno, hardhouse, early hardstyle, psy en aanverwanten maakt het voor mij persoonlijk wat lastig een set tof te blijven vinden. Maar ik houd van haar ‘fuck you, I’ll play whatever the fuck I want to play’ attitude en moet zeggen, ik heb geen seconde stilgestaan. Ze draaide nog een beuk remix van Tiesto’s ‘Flight 643’ en eerlijk is eerlijk, ‘Assimilation’ van Arne en Mirko is een wat gehypte track maar klonk door dit setje speaker wel erg fijn! Tijdens haar set zagen we vette visuals op de schermen achter haar van IT2 en the Grudge. Cera Khin klapte ook nog de hardtechno klapper ‘girls love techno’ van OBI aka Tobias Lueke en ik was helemaal in love. Heerlijk!

En toen kwam mijn enige klacht over Bauhauz. Rebekah en Ghost in the machine hetzelfde tijdslot geven is gemeen. Met de hardcore aliassen van GITM ben ik groot geworden en Rebekah is al jaren mijn favoriete artiest. De buitenstage werd gesloten en het eenrichting verkeer tussen de zalen opgeheven wat het gelukkig makkelijk maakte zoveel mogelijk van beide optredens mee te pakken.

Rebekah Bauhauz

Beide acts kwamen, zoals altijd, met maar 1 doel. Slopen Slopen Slopen! Het werden 2 fantastische laatste uurtjes. Het laatste half uur besloot ik bij Rebekah te blijven wat een prima keus was. Ze beukte het laatste restje energie uit me en het laatste kwartier was op karakter.

Als het gaat om feesten te beoordelen ben ik niet heel objectief. Ik weet heus de knel- en verbeterpunten aan te duiden maar gemiddeld genomen ben ik wat simpel. Geef me bij wijze van een flinke set speakers, een laser en een strobo en ik ben al gauw een blij man.

Maar voor mij komen superlatieven tekort als ik over deze editie van Bauhauz spreek. Een geweldige locatie, een programmering naar mijn hart en een overall topproductie.

Tel daarbij op de fantastische sfeer en het gesprek wat ik aan het einde had met de EHBO ‘het was een rustig dagje’ en de security ‘geef mij elk weekend maar een techno feest, wat een leuke mensen’ en dit maakt Bauhauz tot een bucketlist dingetje.

Ik heb niet zo’n hele grote schare techno liefhebbers om me heen, ik ga dus wel vaker alleen naar een rave, zo ook gisteren. Never a dull moment!

Bauhauz, artiesten en ravers bedankt!

Kippenvel materiaal

3 reacties op “Bauhauz. Grimmig. Rauw.

  1. Fleur zegt:

    Wat een fijne recensie! Helemaal met je eens. Welkom bij de Bauhauz familie, ookal ga je alleen hier ben je altijd onder vrienden❤️

  2. Pingback: Soenda Festival, een heerlijk natuurlijke samensmelting

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial